Verliefde ondernemers willen geen contracten!
Als een jong volwassene verliefd wordt op een ander loopt hij/zij met het hoofd in de wolken. Wanneer je dan gaat vertellen dat een samenlevingscontract veel financiële en emotionele ellende kan voorkomen, wordt je uiteraard weggewuifd en zelfs uitgelachen. “Kom op zeg, wij worden samen 110 jaar!”
Als een ondernemer een goed en enthousiast idee heeft en hij/zij vindt een mede-aandeelhouder om dit zakelijk op te zetten en uit te bouwen, dan lopen zij met het hoofd in de wolken. Wanneer je dan gaat vertellen dat aandeelhoudersovereen-komsten en (familie)statuten veel financiële en emotionele ellende kan voorkomen, is het resultaat hetzelfde!
Je stort samen een bedrag op de bank, begint een gezamenlijke BV, maakt een plan en gaat aan de slag. En als het dan niet goed gaat over 12 maanden, dan “kunnen we toch gewoon uit elkaar”. Toch?
Maar ….. wat is de definitie van goed?
Een omzet van € 3 miljoen, de verkoop van 250.000 producten, het behalen van 60 nieuwe klanten, een nettowinst van € 50.000 of het verkopen in 10 landen?
En wat is uit elkaar gaan?
Koopt de een de ander uit of andersom? Tegen welk bedrag? Wie heeft de meeste kosten gemaakt in dat jaar en was de maandelijkse vergoeding wel gelijk?
Kortom, wil je geen financiële flater slaan na de “wittebroodsweken” en wil je volgend jaar ook nog (zakelijk) bevriend zijn, dan is het wijs om toch een overeenkomst op te (laten) stellen.
Belangrijker misschien wel is om over de praktische invulling daarvan eerst samen te overleggen. Standaard notarisakten en -statuten voorzien niet in bovengenoemde definities van “goed”, dus gezond verstand gaat boven alles.
Maar je moet jezelf, als verliefde ondernemer, dwingen om het vast te WILLEN leggen. Zo is een langdurende relatie beter gewaarborgd en kun je na bij het 25-jarig bestaan van de nieuwe BV een gouden horloge kopen…. voor de ander.